شهرنشینی سریع در قرن بیست و یکم منجر به چالش‌های زیست‌محیطی بی‌سابقه‌ای شده است که از جمله آن‌ها می‌توان به افزایش آلودگی هوا، تولید فزاینده پسماندها، مصرف بی‌رویه انرژی و تخریب اکوسیستم‌های شهری اشاره کرد. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، تا سال ۲۰۵۰ بیش از ۶۸ درصد جمعیت جهان در مناطق شهری سکونت خواهند داشت (United Nations, 2019). این تحقیق با هدف بررسی نقش طراحی شهری پایدار در کاهش آلودگی‌های زیست‌محیطی انجام شده است. روش تحقیق این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و با استفاده از مرور نظام‌مند منابع علمی و گزارش‌های معتبر بین‌المللی، تأثیرگذاری مؤلفه‌های مختلف طراحی شهری پایدار بر کاهش آلودگی‌ها مورد ارزیابی قرار گرفته است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که طراحی شهری پایدار از طریق رویکردهایی همچون افزایش فضای سبز شهری، توسعه حمل‌ونقل عمومی و پیاده‌محور، به‌کارگیری ساختمان‌های سبز و انرژی‌های تجدیدپذیر، و همچنین اجرای سیاست‌های مدیریت پسماند، می‌تواند نقش بسزایی در کاهش ردپای کربن شهرها و بهبود کیفیت زندگی شهروندان ایفا کند. نتیجه‌گیری کلی تحقیق حاکی از آن است که طراحی شهری پایدار به عنوان یک راهکار چندبعدی و کارآمد، نیازمند همکاری بین‌بخشی میان دولت‌ها، شهرداری‌ها، بخش خصوصی و شهروندان است و بدون توجه همزمان به ابعاد زیست‌محیطی، اقتصادی و اجتماعی، دستیابی به توسعه پایدار شهری امکان‌پذیر نخواهد بود.

طراحی شهری پایدار آلودگی زیست‌محیطی توسعه پایدار شهری فضای سبز شهری