پدافند غیرعامل شهری به عنوان یکی از ارکان اساسی امنیت ملی و مدیریت بحران در قرن بیست و یکم مطرح شده است. با افزایش تهدیدات متنوع اعم از طبیعی و انسان‌ساز، طراحی و اجرای راهبردهای مؤثر برای کاهش آسیب‌پذیری مراکز جمعیتی امری ضروری به نظر می‌رسد. پژوهش حاضر با هدف بررسی راهبردهای پدافند غیرعامل شهری و ارائه چارچوبی جامع برای کاهش آسیب‌پذیری مراکز جمعیتی انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد کتابخانه‌ای بوده و داده‌ها از طریق مطالعات موردی، گزارش‌های سازمانی و مقالات علمی معتبر گردآوری شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام اصول پدافند غیرعامل در برنامه‌ریزی شهری، استفاده از فناوری‌های هوشمند، آموزش عمومی و مشارکت جامعه‌محور از جمله راهبردهای کلیدی برای ارتقای تاب‌آوری شهری هستند. نتایج این تحقیق می‌تواند به برنامه‌ریزان شهری، مدیران بحران و سیاست‌گذاران در تدوین راهبردهای پدافند غیرعامل کمک شایانی نماید.

پدافند غیرعامل آسیب‌پذیری شهری تاب‌آوری شهری مدیریت بحران برنامه‌ریزی شهری