صنعت ساخت وساز به عنوان یکی از بزرگ ترین مصرف کنندگان منابع طبیعی و تولیدکنندگان گازهای گلخانه ای، در کانون تلاش های جهانی برای دستیابی به توسعه پایدار قرار دارد. این مقاله به بررسی سه دسته نوظهور از مصالح ساختمانی می پردازد که پتانسیل دگرگون سازی این صنعت را دارند: مصالح ژئوسورس (زمین زاد)، مصالح زیست محور، و مصالح کربن منفی. مصالح ژئوسورس مانند خشت، کاهگل و سنگ، با حداقل فرآوری و بدون نیاز به دمای بالا تولید می شوند و ردپای کربنی بسیار پایینی دارند. مصالح زیست محور از منابع تجدیدپذیر گیاهی یا جانوری مشتق می شوند و قادر به ذخیره کربن در ساختار خود هستند. مصالح کربن منفی نوآورانه، از طریق فناوری هایی مانند بیوچار، کربناته سازی معدنی و آنزیم های بیومیمتیک، بیش از آنکه در چرخه عمر خود منتشر کنند، دی اکسید کربن جذب می کنند. این مقاله با مرور نظام مند ادبیات علمی پنج سال اخیر، مبانی نظری، نمونه های کاربردی، مزایای زیست محیطی و چالش های پیش روی هر یک از این سه دسته را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که ترکیب این مصالح با یکدیگر—به ویژه جفت شدن مصالح زیست محور سبک با مصالح ژئوسورس دارای جرم حرارتی—می تواند عملکرد حرارتی، آکوستیکی و کیفیت هوای داخلی ساختمان را به طور هم زمان بهبود بخشد. با این حال، موانعی مانند خلأ استانداردهای فنی، مقاومت بازار و محدودیت های زنجیره تأمین، سرعت پذیرش گسترده را کند کرده است. مقاله با ارائه توصیه های سیاستی و جهت گیری های پژوهشی آینده به پایان می رسد.

مصالح ژئوسورس مصالح زیست محور کربن منفی ساخت وساز پایدار بیوچار معماری کم کربن