تغییر اقلیم به طور فزاینده ای فراوانی و شدت بارهای حدی وارد بر سازه ها و زیرساخت های حیاتی را تغییر می دهد و پارادایم های سنتی طراحی سازه را که بر فرض ایستایی بارها و داده های تاریخی اقلیمی استوارند، با چالش های بنیادین مواجه می سازد. این مقاله به بررسی رویکردهای نوین در طراحی سازه های تاب آور اقلیمی و مهندسی مبتنی بر عملکرد در برابر بارهای حدی می پردازد. با تحلیل انتقادی ادبیات علمی اخیر، چارچوبی یکپارچه برای طراحی و ارزیابی عملکرد سازه ها در شرایط عدم ایستایی اقلیمی ارائه می شود که شامل ملاحظات چندخطری، اهداف عملکردی چندمعیاره و ادغام پایداری زیست محیطی است. یافته ها نشان می دهد که مهندسی مبتنی بر عملکرد باد به عنوان یک حوزه در حال بلوغ، مهندسی مبتنی بر عملکرد لرزه ای را به عنوان الگوی خود قرار داده و به سمت روش های بهینه سازی و یکپارچه سازی با تحلیل چرخه عمر حرکت می کند. طراحی مبتنی بر قابلیت اطمینان تحت عدم ایستایی اقلیمی، اعم از روش های ضرایب بار و مقاومت (LRFD) تطبیقی و رویکردهای احتمالاتی، به عنوان راهکارهای عملی برای حفظ شاخص قابلیت اطمینان هدف در شرایط متغیر اقلیمی معرفی می شوند. همچنین، مواد و سیستم های نوین از جمله آلیاژهای حافظه دار، میراگرهای اصطکاکی و سیستم های خودمرکزگرا، پتانسیل قابل توجهی برای کاهش آسیب و افزایش تاب آوری در برابر بارهای حدی دارند. این مقاله نتیجه می گیرد که گذار از طراحی تجویزی به طراحی مبتنی بر عملکرد چندهدفه و چندخطری، ضرورتی انکارناپذیر برای جوامع مهندسی در عصر تغییر اقلیم است.

تاب آوری اقلیمی مهندسی مبتنی بر عملکرد بارهای حدی عدم ایستایی اقلیمی طراحی چندخطری