حسین ترحمی اردکانی مجله بین‌المللی عمران، معماری و شهرسازی 1 1 (پاییز) 2026 05 11 Urban Resilience to Climate Change with a Green Infrastructure Approach تاب‌آوری شهری در برابر تغییرات اقلیمی با رویکرد زیرساخت‌های سبز 52 67 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA محمد کارشناس حسابداری-شهرداری هماشهر فارس 2026 05 11 Climate change, as one of the greatest challenges facing humanity in the 21st century, has exposed cities to unprecedented risks including sudden floods, deadly heat waves, prolonged droughts, and severe air pollution. Traditional engineering approaches based on gray infrastructure (concrete channels, sewage pipes, and dams) are not responsive to the complexity and uncertainty arising from climate change due to their inflexibility, high maintenance costs, and negative environmental impacts. In contrast, blue‑green infrastructure, inspired by natural processes, offers an innovative and multifunctional solution for enhancing urban resilience. This article is written with the aim of analyzing the role of green infrastructure in increasing cities' resilience to climate change. The present study, using a systematic review of reputable international sources from 2020 to 2026 and a descriptive‑analytical approach, first explains the theoretical foundations of urban resilience and green infrastructure, then examines the specific functions of these infrastructures in five main areas (flood management, heat island reduction, improvement of air and water quality, biodiversity enhancement, and provision of ecosystem services). The research findings indicate that implementing integrated green infrastructure systems can reduce surface runoff by up to 80 %, lower urban surface temperatures by 2 to 8 °C, and cut surface water management costs by up to 40 % compared to traditional methods. At the end of the article, a step‑by‑step framework for planning, designing, and implementing green infrastructure in various cities is presented, and the forthcoming obstacles—including legal, financial, institutional, and social barriers—are analyzed. تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از بزرگترین چالش‌های فراروی بشریت در قرن بیست و یکم، شهرها را با مخاطرات بی‌سابقه‌ای از جمله سیلاب‌های ناگهانی، امواج گرمای کشنده، خشکسالی‌های طولانی و آلودگی شدید هوا مواجه ساخته است. رویکردهای سنتی مهندسی که مبتنی بر زیرساخت‌های خاکستری (کانال‌های بتنی، لوله‌های فاضلاب و سدها) هستند، به دلیل انعطاف‌ناپذیری، هزینه‌های بالای نگهداری و اثرات منفی زیست‌محیطی، پاسخگوی پیچیدگی و عدم قطعیت ناشی از تغییرات اقلیمی نمی‌باشند. در مقابل، زیرساخت‌های سبز-آبی (Blue-Green Infrastructure) با الهام از فرآیندهای طبیعی، راهکاری نوین و چندکاربردی برای ارتقای تاب‌آوری شهری ارائه می‌دهند. این مقاله با هدف تحلیل نقش زیرساخت‌های سبز در افزایش تاب‌آوری شهرها در برابر تغییرات اقلیمی نگاشته شده است. پژوهش حاضر با استفاده از روش مرور نظام‌مند منابع معتبر بین‌المللی طی سال‌های 2020 تا 2026 و با رویکردی توصیفی-تحلیلی، ابتدا مبانی نظری تاب‌آوری شهری و زیرساخت‌های سبز را تبیین می‌کند، سپس کارکردهای مشخص این زیرساخت‌ها در پنج حوزه اصلی (مدیریت سیلاب، کاهش جزیره حرارتی، بهبود کیفیت هوا و آب، افزایش تنوع زیستی و تأمین خدمات اکوسیستمی) را مورد بررسی قرار می‌دهد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که پیاده‌سازی سیستم‌های یکپارچه زیرساخت سبز می‌تواند رواناب سطحی را تا 80 درصد کاهش دهد، دمای سطحی شهرها را بین 2 تا 8 درجه سلسیوس پایین بیاورد و هزینه‌های مدیریت آب‌های سطحی را تا 40 درصد نسبت به روش‌های سنتی کاهش دهد. در پایان مقاله، چارچوبی گام‌به‌گام برای برنامه‌ریزی، طراحی و اجرای زیرساخت‌های سبز در شهرهای مختلف ارائه شده و موانع پیش رو از جمله موانع قانونی، مالی، نهادی و اجتماعی تحلیل می‌گردد. /downloadfilepdf/56701